Αν ο Χριστός δεν είναι διαιρεμένος, τότε ποιός διαίρεσε αυτό που Εκείνος οικοδόμησε;

Μείνετε εδώ, γιατί μέχρι το τέλος αυτής της παρουσίασης, θα αναζητήσουμε αυτό το ερώτημα στο παρελθόν, και θα συγκρίνουμε την σύγχρονη θρησκεία με την ίδια την Αγία Γραφή.

Ο Ιησούς ποτέ δεν είπε: «Θα οικοδομήσω τις εκκλησίες μου».

Ποτέ δεν είπε: «Θα οικοδομήσω εκκλησίες με διαφορετικά ονόματα και διαφορετικά δόγματα».

Ποτέ δεν είπε: «… θα οικοδομήσω μια ομάδα για αυτή την γενιά και μια άλλη ομάδα για μια μεταγενέστερη γενιά».

Αντ' αυτού, ο Ιησούς έδωσε μια πολύ συγκεκριμένη υπόσχεση.

Στο Κατά Ματθαίον 16:18, είπε: «καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής.»

Δείτε προσεκτικά την διατύπωση. Όχι εκκλησίες, όχι δόγματα, όχι οργανισμούς.

«την εκκλησία μου» είπε. Ενικός, όχι πληθυντικός.

Σκεφτείτε το αυτό μια στιγμή. Αν εγώ σάς πω «θα χτίσω ένα σπίτι», εσείς θα περιμένατε να χτίσω πενήντα διαφορετικά σπίτια, με διαφορετικά σχέδια και διαφορετικά θεμέλια;

Αν ένας αρχιτέκτονας δημιουργήσει ένα σχέδιο, θα περιμένατε από κάθε εργάτη να αγνοήσει το σχέδιο και να δημιουργήσει μια δική του εκδοχή;

Αφού λοιπόν ο Ιησούς υποσχέθηκε μία Εκκλησία, πώς προέκυψαν όλες οι κατοπινές διαιρέσεις;

Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να επιστρέψουμε στην αρχή. Η Εκκλησία που υποσχέθηκε τότε ο Ιησούς να ιδρύσει δεν διατηρήθηκε –δυστυχώς– όπως θα ήθελε, δηλαδή παντοτεινά.

Στις Πράξεις κεφάλαιο 2, αφού ο Ιησούς πέθανε, αναστήθηκε και αναλήφθηκε στον ουρανό, οι Απόστολοι άρχισαν να κηρύττουν το Ευαγγέλιο στην Ιερουσαλήμ. Οι άνθρωποι τότε το άκουγαν το μήνυμα, το πίστευαν, μετανοούσαν και βαπτίζονταν.

Τότε συνέβη κάτι αξιοθαύμαστο. Στο Πράξ.2:47 λέει: «… αινούντες τον Θεόν και έχοντες χάριν προς όλον τον λαόν. ο δε Κύριος προσετίθει τους σωζομένους καθ’ ημέραν τη εκκλησία.»

Παρατηρήσατε ποιός πρόσθετε σωζόμενους ανθρώπους; Ο Κύριος!

Δεν ψήφιζαν οι άνθρωποι για τις ονομασίες των ιδιαίτερων «εκκλησιών» τους.

Δεν εντάσσονταν σε δόγματα.

Δεν διάλεγαν προτιμήσεις από ένα κατάλογο θρησκευτικών οργανώσεων

Ο Θεός προσέθετε σωζόμενους ανθρώπους στην Εκκλησία Του, και η Εκκλησία αυτή των πιστών είχε κάποια αναγνωριστικά χαρακτηριστικά:

-Ακολουθούσαν τις διδασκαλίες των Αποστόλων.

-Λάτρευαν μαζί.

-Προσεύχονταν μαζί.

-Ζούσαν ως ένα σώμα.

-Η εξουσία τους προερχόταν από τον Χριστό.

-Οδηγός τους ήταν ο εμπνευσμένος λόγος του Θεού.

-Η ταυτότητά τους δεν οφειλόταν σε ανθρώπινους ιδρυτές.

Όμως κάτι συνέβη με το πέρασμα του Χρόνου. Προειδοποιήσεις άρχισαν να εμφανίζονται μέσα στην ίδια την Αγία Γραφή.

Οι Απόστολοι ήξεραν πως ο κίνδυνος θα ερχόταν. Στις Πράξεις, ο Παύλος προειδοποίησε τους πρεσβυτέρους: «εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς, μη φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών.»  (Πρ;aξ. 20: 29-30).

(Διότι εγώ το ήξερα αυτό: πως μετά από την άφιξή μου, θα μπουν ανάμεσά σας επικίνδυνοι λύκοι που δεν θα λογαριάζουν το ποίμνιο. Ακόμα και από εσάς θα ξεσηκωθούν άνδρες  που θα λένε διεστραμμένα πράγματα, για να αποσπούν τους μαθητές πίσω από αυτούς).

Το πιάσατε αυτό; Άνθρωποι θα εγερθούν, όχι ο Χριστός, άνθρωποι. Και τι θα έκαναν; Θα προσέλκυαν μαθητές πίσω από τους εαυτούς τους. Εκεί λοιπόν ξεκίνησε η διαίρεση.

Η διαίρεση ξεκινά όταν οι άνθρωποι σταματούν να ρωτούν τι δίδαξε ο Χριστός και αρχίζουν να ρωτούν τι διδάσκει ο τάδε άνθρωπος.

Ξαφνικά η εστίαση μετατοπίζεται.

Ο Χριστός γίνεται δευτερεύων.

Οι ανθρώπινες γνώμες γίνονται πρωταρχικές.

Οι παραδόσεις αρχίζουν να αντικαθιστούν τις εντολές.

Οι ιδέες αρχίζουν να αντικαθιστούν την Αγία Γραφή.

Και με την πάροδο του Χρόνου ο χωρισμός αυξάνεται. Η Ιστορία το δείχνει αυτό ξεκάθαρα. αιώνες μετά την αποδημία των Αποστόλων, τα θρησκευτικά συστήματα ανέπτυξαν παραδόσεις και δομές που δεν εντοπίζονται μέσα στο πρότυπο της Καινής Διαθήκης.

Αργότερα εμφανίστηκαν τα «μεταρρυθμιστικά» κινήματα, επειδή οι άνθρωποι διέκριναν προβλήματα και ήθελαν αλλαγή. Κάποιοι απέρριπταν ένα σύνολο διδασκαλιών και σχημάτιζαν νέες ομάδες. Άλλοι διαφωνούσαν με αυτές τις ομάδες και σχημάτιζαν ακόμη περισσότερες ομάδες. Έπειτα συνέβησαν περισσότερες διαφωνίες. Έπειτα, περισσότερες διαιρέσεις, και ακόμα περισσότερες, μέχρι που τελικά έγιναν χιλιάδες οι ομάδες.

Τώρα αναλογιστείτε κάτι σημαντικό:

Πολλές από αυτές τις ομάδες ξεκίνησαν από ειλικρινείς ανθρώπους. Πολλοί την ήθελαν την μεταρρύθμιση. Πολλοί ήθελαν την αλήθεια. Πολλοί αγαπούσαν τον Θεό. Αυτή η επιθυμία δεν σήμαινε επίθεση στα κίνητρα των ανθρώπων. Δεν είναι η ειλικρίνεια πάντα το ζήτημα.

Το ζήτημα είναι η εξουσία, επειδή ένα ειλικρινές άτομο μπορεί να συνεχίσει να διδάσκει ειλικρινά, αλλά κάτι διαφορετικό από την Αγία Γραφή.

Φαντασθείτε να χρησιμοποιείτε έναν ξεπερασμένο χάρτη ενώ προσπαθείτε να φτάσετε στον προορισμό σας. Μπορείτε να είστε απόλυτα ειλικρινείς, απόλυτα αφοσιωμένοι, απόλυτα σίγουροι. Αλλά αν ο χάρτης είναι λάθος, η σιγουριά σας δεν πρόκειται να αλλάξει τον προορισμό.

Και αυτό μας φέρνει πίσω στο ερώτημα «ποιός ξεκίνησε τα διάφορα δόγματα;;»

Ο Ιησούς δεν το έκανε.

Οι Απόστολοι δεν το έκαναν.

Η πρώιμη Εκκλησία δεν το έκανε.

Οι άνθρωποι το έκαναν.

Όποτε συγκεντρώνονται ακόλουθοι γύρω από ανθρώπινα ονόματα, ανθρώπινες παραδόσεις ή ανθρώπινα συστήματα - αντί να ακολουθούν τον Χριστό και τον δικό Του λόγο - τότε μοιραία εμφανίζεται η διαίρεση.

Δείτε τι είπε ο Παύλος στην Προς Κορινθίους Επιστολή του: «Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, δια του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ίνα το αυτό λέγητε πάντες, και μη ή εν υμίν σχίσματα, ήτε δε κατηρτισμένοι εν τω αυτω νοΐ και εν τη αυτη γνώμη. Εδηλώθη γαρ μοι περί υμών, αδελφοί μου, υπό των Χλόης ότι έριδες εν υμίν εισι. Λέγω δε τούτο, ότι έκαστος υμών λέγει: εγώ μεν ειμι Παύλου, εγώ δε Απολλώ, εγώ δε Κηφά, εγώ δε Χριστού.  Μεμέρισται ο Χριστός; μη Παύλος εσταυρώθη υπέρ υμών; ή εις το όνομα Παύλου εβαπτίσθητε;»  (Α’ Κορ.1: 10-13).

Μερικοί πιστοί έλεγαν: «Είμαι του Παύλου». Άλλοι έλεγαν: «Είμαι του Απολλώ». Άλλοι έλεγαν: «Είμαι του Κηφά». Και τότε ο Παύλος έθεσε ένα ερώτημα που διαπερνά κάθε διαίρεση ακόμη και σήμερα: «διαιρέθηκε ο Χριστός;»

Σκεφτείτε πόσο τρανταχτή ήταν αυτή η ερώτηση: «Διαιρέθηκε ο Χριστός;» Έγινε πολλά κομμάτια ο Χριστός;  Μήπως ένα κομμάτι Του σταυρώθηκε για μια ομάδα, και ένα άλλο κομμάτι Του για μια άλλη ομάδα;

Φυσικά όχι! Ο Χριστός είναι Ένας. Το Σώμα του είναι Ένα.

Στην Επιστολή προς Εφεσίους τονίζει την ενότητα: «σπουδάζοντες τηρείν την ενότητα του Πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης. Έν σώμα και έν Πνεύμα, καθώς και εκλήθητε εν μια ελπίδι της κλήσεως υμών·  είς Κύριος, μία πίστις, έν βάπτισμα· είς Θεός και πατήρ πάντων…» (Εφεσ. 4: 3-6).

Ένα σώμα, ένα πνεύμα, μία πίστη, ένας Κύριος, ένα βάπτισμα… ένα… ένα… ένα. Ξανά και ξανά, η Αγία Γραφή επισημαίνει την εν Χριστώ ενότητα.

Τώρα, κάποιος ίσως πει: «Μα τα δόγματα βοηθούν στην οργάνωση των πιστών", ή, "μα δεν είναι όλα τα δόγματα απλώς διαφορετικά μονοπάτια προς τον ίδιο Θεό;"

Αρχικά αυτό ακούγεται ελκυστικό, όμως για σκεφτείτε πιο προσεκτικά: Μπορούν οι αντιφατικές διδασκαλίες να είναι όλες εξίσου αληθείς;

Αν η μια «εκκλησία» λέει πως το βάπτισμα είναι απαραίτητο και μια άλλη λέει ότι δεν είναι, τότε δεν γίνεται και οι δύο τους να είναι σωστές ταυτόχρονα.

Αν η μια «εκκλησία» λέει πως η Λατρεία πρέπει να ακολουθεί ένα πρότυπο, και μια άλλη το απορρίπτει εντελώς, δεν γίνεται και οι δυο τους να αντιπροσωπεύουν την ίδια διδασκαλία. Η αλήθεια -εξ ορισμού- αποκλείει την αντίφαση.  «ου γαρ εστιν ακαταστασίας ο Θεός, αλλά ειρήνης.»  (Α’ Κορ. 14: 33).

Άρα, τι πρέπει να κάνουν οι πιστοί;  Θα πρέπει οι άνθρωποι απλώς να επιλέγουν ένα δόγμα που τους αρέσει περισσότερο; Θα πρέπει να ακολουθούν την οικογενειακή παράδοση; Θα πρέπει να μένουν εκεί που αισθάνονται άνετα; Η Αγία Γραφή μας κατευθύνει κάπου αλλιώτικα.

Για σκεφτείτε τα εξής.

Πριν υπάρξουν τα δόγματα, τι υπήρχε; Σκέτο «Χριστιανοί».

Πριν οι θρησκευτικές ετικέτες χωρίσουν τους ανθρώπους, Τι υπήρχε; Σκέτο «Χριστιανοί».

Πριν πολλαπλασιαστούν οι ανθρώπινες οργανώσεις, τι υπήρχε; Σκέτο «Χριστιανοί».

Στις Πράξεις των Αποστόλων, οι άνθρωποι δεν αποκαλούνταν με θρησκευτικά ονόματα («Προτεστάντες», «Ευαγγελικοί», «Βαπτιστές», «Καθολικοί», «Μάρτυρες του Ιεχωβά», κ.ο.κ.). Αναγνωρίζονταν απλώς ως «Χριστιανοί». Η αφοσίωσή τους ήταν στον Χριστό. Το πρότυπό τους ήταν ο Λόγος του Θεού. Η αποστολή τους ήταν η διάδοση του Ευαγγελίου.

Και ίσως εδώ είναι που πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει το νόημα. Στόχος ποτέ δεν ήταν η δημιουργία του «καλύτερου» δόγματος. Ο στόχος ήταν να ακολουθήσουν τον Χριστό. Στόχος δεν ήταν ποτέ να κατασκευάσουν άλλη μια θρησκευτική «φίρμα». Ο στόχος ήταν να ανήκουν στην Εκκλησία που οικοδόμησε ο Ιησούς.

Αφού ο Ίδιος ο Ιησούς είχε οικοδομήσει την Εκκλησία Του, δεν χρειαζόταν να την «βελτιώσουν» οι άνθρωποι.

Αφού ο Χριστός είχε ήδη ορίσει πώς θα είναι το Σώμα Του (=η Εκκλησία των πιστών), δεν χρειαζόταν να ξανα-οριστεί.

Αφού ο Θεός είχε ήδη δώσει το πρότυπο, οι άνθρωποι δεν χρειάζονταν νέα σχέδια.

Φανταστείτε να αγοράζατε μια μηχανή και να λαμβάνατε τις οδηγίες λειτουργίας της απευθείας από τον κατασκευαστή. Θα περιφρονούσατε τις οδηγίες του, και θα εμπιστευόσασταν τυχαίες γνώμες επ’ αυτών; Φυσικά όχι. Θα ακολουθούσατε το σχέδιο του δημιουργού επειδή ο δημιουργός γνωρίζει το προϊόν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Ο Χριστός είναι ο Οικοδομών την Εκκλησία Του. Ο Χριστός είναι η Κεφαλή Της. Ο Χριστός είναι το θεμέλιό Της.

Αν χτιζόταν κάτι χωριστά από το δικό Του σχέδιό, εννοείται πως θα εγειρόταν ένα σοβαρό ερώτημα: Ποιός το έχτισε; Αυτό το ερώτημα μπορεί να είναι άβολο, αλλά οι άβολες ερωτήσεις συχνά οδηγούν σε σημαντικές απαντήσεις.

Διότι στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι «Σε ποιά εκκλησία πηγαίνουν οι γονείς μου;», ούτε «Ποιά εκκλησία είναι η πιο δημοφιλής;» ούτε «Ποιά εκκλησία συγκεντρώνει το μεγαλύτερο πλήθος;».

Το ζήτημα είναι: «Ακολουθώ τον Χριστό και τον δικό Του λόγο;»

Κάποια μέρα, στεκόμενοι ενώπιον του Κριτή Θεού, κανείς δεν θα σωθεί από τις θρησκευτικές τους ταμπέλες. Κανείς δεν θα σωθεί από τις ανθρώπινες παραδόσεις. Κανείς δεν θα σωθεί από κάποια θρησκευτική δημοτικότητα. Δεν θα ρωτηθούμε αν ακολουθήσαμε ανθρώπους. Θα ρωτηθούμε αν ακολουθήσαμε τον Χριστό.

Ο Ιησούς ποτέ δεν υποσχέθηκε δόγματα. Υποσχέθηκε την Εκκλησία Του.

Και ίσως η πρόκληση για όλους μας είναι να μην αναρωτιόμαστε πόσες «εκκλησίες» υπάρχουν σήμερα.

Ίσως η πρόκληση είναι να αναρωτιόμαστε: «Επιστρέφουμε σε αυτήν που είχε οικοδομήσει ο Ιησούς;»