Πρώτον, σταυρός είναι η θέα τής αμαρτίας που υπάρχει μέσα μας. Βλέπουμε με την δύναμη τής χάριτος την αρρώστια να μαστίζει την ύπαρξή μας. «Εταράχθη τα οστά μου και η ψυχή μου τω άδη ήγγισεν». Τα πάθη λυμαίνονται την φύση μας και μέσα από τον πόνο φωνάζουμε: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν».

Δεύτερον, σταυρός είναι ο πόνος στην προσπάθεια να τηρήσουμε τις εντολές τού Χριστού. Αφού οι εντολές τού Χριστού είναι η αυτοαποκάλυψη τής Τριαδικής ζωής, βλέπουμε καθαρά ότι δεν μπορούμε να φθάσουμε αυτήν την τελειότητα. Επίσης, βλέπουμε και την αδυναμία μας και τότε κλαίμε, φωνάζουμε, ζητάμε έλεος και Χάρη.

Τρίτον, σταυρός είναι και ο πόνος για την λήθη τού Θεού από τους ανθρώπους που μάς περιβάλλουν. Βλέπουμε γύρω μας την άγνοια τού Θεού, την αυτοθέωση τού ανθρώπου, που συνιστά την κόλασή του, να μην πιστεύουν οι άνθρωποι στον Θεάνθρωπο, αλλά στον ανθρωποθεό και αυτό μάς συγκλονίζει. Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε καλά χύνουμε αίμα, προσευχόμαστε για τους άλλους, ζωντανούς και κοιμημένους, γινόμαστε θεολόγοι.

Ο σταυρός όμως αυτός τών πιστών εμπνέεται από την Ανάσταση και αναφέρεται σε αυτήν. Έτσι, αυτός ο πόνος που περιγράψαμε έχει στοιχεία χαράς και ευφροσύνης πνευματικής. Είναι χαρμολύπη. Γι' αυτό η Εκκλησία μας υψώνει τον Σταυρό σήμερα μαζί με τα λουλούδια. Έτσι, ο Σταυρός είναι στήριγμα, ελπίδα, παρηγοριά είναι η δόξα τού Χριστού, τής Εκκλησίας, τής ορθοδόξου θεολογίας και όλων μας.