Αν ο Ψαλμός 109 δεν αναφέρεται στον Μεσσία, τότε ο Ιησούς είχε ένα πολύ ατυχές επιχείρημα.

Αλλά αν ο Ιησούς είχε δίκιο, τότε ο σύγχρονος Ιουδαϊσμός έχει σοβαρό πρόβλημα.

Επειδή αυτός ο ψαλμός δεν λέει απλώς ότι ο Μεσσίας θα προέλθει από τον Δαβίδ.

Αναφέρει κάποιον:

- που ο Δαβίδ τον αποκαλεί «ο Κύριός μου»

- που έχει προσκληθεί να καθίσει στα δεξιά του Θεού.

- που είναι ταυτόχρονα βασιλιάς και ιερέας.

Έτσι λοιπόν, πριν κάποιος απορρίψει τον Ιησού ως μια μεταγενέστερη χριστιανική επινόηση, υπάρχει ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί:

Σε ποιόν ακριβώς αναφέρεται ο Δαβίδ;

Ο ψαλμός 109 ξεκινά με τα εξής λόγια: 

«Είπεν ο Κύριος τω Κυρίω μου· κάθου εκ δεξών μου, έως αν θω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου».  

Τώρα προσέξτε ποιο είναι το πρόβλημα. Ο Ψαλμός αυτός αναγνωρίζεται μέσα στην Βίβλο ως «ψαλμός του Δαβίδ».

Άρα ομιλεί ο Δαβίδ… και ο Δαβίδ λέει: «είπε ο Κύριος στον Κύριό μου».

Με άλλα λόγια, ο Κύριος (=ο Θεός του Ισραήλ) μιλάει σε κάποιον που ο ίδιος ο Δαβίδ αποκαλεί «Κύριό του».

Αυτό είναι ήδη ασυνήθιστο, επειδή στην εβραϊκή προσδοκία, ο Μεσσίας ήταν γνωστός ως «ο υιός του Δαβίδ». Θα προερχόταν από την βασιλική γραμμή του Δαβίδ.

Αλλά αν ο Μεσσίας είναι απλός γιος του Δαβίδ, γιατί ο Δαβίδ τον αποκαλεί «Κύριό του»;

Δεν είναι φυσιολογικό, ένας πατέρας να αποκαλεί τον γιο του «κύριό μου».

Δεν είναι φυσιολογικό, ένας πρόγονος να μιλάει «κατώτερα» από τον απόγονό του.

Και αυτή ακριβώς είναι η ερώτηση που έθεσε ο Ιησούς στο Ματθαίος 22:41-46:

"Συνηγμένων δε των Φαρισαίων επηρώτησεν αυτούς ο Ιησούς λέγων· τι υμίν δοκεί περί του Χριστού; τίνος υιος εστι; λέγουσιν αυτω· του Δαυϊδ. λέγει αυτοίς· Πώς ουν Δαυϊδ εν Πνεύματι Κύριον αυτόν καλεί λέγων: είπεν ο Κύριος τω Κυρίω μου, κάθου εκ δεξιών μου έως αν θω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου; ει ουν Δαυϊδ καλεί αυτόν Κύριον, Πώς υιος αυτού εστι; 46 και ουδείς εδύνατο αυτώ αποκριθήναι λόγον, ουδέ ετόλμησέ τις απ’ εκείνης της ημέρας επερωτήσαι αυτόν ουκέτι".

ο Ιησούς ρώτησε τους Φαρισαίους: «Τι γνώμη έχετε για τον Μεσσία; Ποιανού γιος είναι;»

Εκείνοι απάντησαν: «του Δαβίδ».  Ήταν η αναμενόμενη απάντηση.

Και τότε ο Ιησούς παρέθεσε τον Ψαλμό 109 και τους ρώτησε:

«Αν ο Δαβίδ τον αποκαλεί "Κύριό του", πώς γίνεται να είναι γιός του;»

Και ο Ματθαίος λέει πως κανείς δεν μπόρεσε να Του πει ούτε λέξη σε απάντηση, ούτε Τον ξαναρώτησαν από εκείνη την ημέρα.  Η σιωπή τους εκείνη έχει σημασία.

Ο Ιησούς δεν αρνιόταν πως ο Μεσσίας είναι γιος της γραμμής του Δαβίδ. Πίεζε το ερώτημα σε μεγαλύτερο βάθος:

Τι είδους υιός του Δαβίδ είναι τόσο σπουδαίος, που ο ίδιος ο Δαβίδ να τον αποκαλεί «Κύριό του»;

Γι' αυτό ο Ψαλμός 109 είναι τόσο δυνατός· δεν τον παρουσιάζει τον Μεσσία ως ένα κανονικό πολιτικό ηγέτη.

Παρουσιάζει μια μορφή που προέρχεται μεν από τον Δαβίδ, αλλά είναι μορφή πολύ σπουδαιότερη από τον Δαβίδ.  Είναι ένας βασιλιάς από το Ισραήλ μεν, που όμως κάθεται στα δεξιά του Θεού.

Ο ψαλμός πηγαίνει ακόμα πιο πέρα. Το εδάφιο 4 λέει: «ώμοσε Κύριος και ου μεταμεληθήσεται· συ ιερεὺς εις τον αιώνα κατὰ την τάξιν Μελχισεδέκ».

Τώρα, η μορφή δεν είναι μόνο βασιλική, είναι και ιερατική - αλλά όχι ενός κανονικού Λευιτικού ιερέα.  Συσχετίζεται με τον Μελχισεδέκ - τον μυστηριώδη ιερέα-βασιλιά που εμφανίζεται μέσα στην Γένεση - πριν καν υπάρξει η Λευιτική ιεροσύνη.

Έτσι, ο Ψαλμός 109 μας δίνει τρεις περιγραφές, για μία μορφή.

-       Κύριος του Δαβίδ

-       εκ δεξιών ηγεμόνας του Θεού

-       ιερέας αιώνιος

Αυτό δεν εξηγείται εύκολα.

Οι σύγχρονες εβραϊκές ερμηνείες μπορεί να λένε ότι αυτός ο ψαλμός αναφέρεται στον Δαβίδ, τον Αβραάμ ή άλλον τιμημένο βασιλιά, όμως οι απορίες παραμένουν:

-       Γιατί ο Δαβίδ αποκαλεί «Κύριό μου» αυτή την μορφή;

-       Γιατί τοποθετείται αυτή η μορφή δίπλα στον θρόνο του Θεού;

-       Και γιατί ονομάζεται ιερέας αιώνιος;

Δεν επινόησαν οι πρώιμοι Χριστιανοί αυτή την ένταση.  Την βρήκαν ήδη καθισμένη μέσα στην Εβραϊκή Βίβλο.

Γι' αυτό ο Ψαλμός 109 έγινε ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα μέσα στην Καινή Διαθήκη.

-       Ο Ιησούς τον χρησιμοποίησε.

-       Ο Πέτρος τον χρησιμοποίησε.

-       Η Προς Εβραίους Επιστολή έχτισε ένα σημαντικότατο επιχείρημα από αυτόν τον ψαλμό.

Για τους πρώτους ακόλουθους του Ιησού, ο Ψαλμός αυτός εξηγούσε επακριβώς ποιος είναι ο Ιησούς.

-       Είναι γιος του Δαβίδ εκ γενετής.

-       Είναι Κύριος εκ ταυτότητας.

-       Είναι Βασιλιάς εξ υποσχέσεως και

-       Ιερέας εκ θείου διορισμού.

-       Και ο Οποίος τώρα κάθεται στα δεξιά του Θεού ως ο αναστημένος Μεσσίας.

Γιατί λοιπόν να βασανίζει ο Ψαλμός 109 τον σύγχρονο Ιουδαϊσμό;

Σίγουρα δεν είναι επειδή δεν υπάρχουν εναλλακτικές ερμηνείες, αλλά επειδή η κεντρική απορία αρνείται να εξαφανιστεί:

-       Αν ο Μεσσίας είναι γιός του θνητού Δαβίδ, τότε γιατί ο Δαβίδ τον αποκαλεί «Κύριό του»;

-       Αν είναι μόνο ένας επίγειος βασιλιάς, γιατί προσκαλείται να καθίσει στα δεξιά του Θεού;

-       Και αν είναι μόνο πολιτικό πρόσωπο, γιατί αποκαλείται ιερέας αιώνιος;

Δεν δημιούργησε αυτή την δυσκολία ο Ιησούς. Την αποκάλυψε.  Οι λέξεις  ήδη υπήρχαν. Το ερώτημα ήδη περίμενε.

Και όταν ο Ιησούς το έθεσε, ακολούθησε σιωπή.

Ίσως αυτή είναι η πραγματική δύναμη του Ψαλμού 109.

Μερικές φορές το ισχυρότερο επιχείρημα δεν είναι μια μακροσκελής εξήγηση.

Μερικές φορές είναι ένα ερώτημα.

Αν ο Δαβίδ τον αποκαλεί «Κύριό του»  πώς είναι δυνατόν να είναι «απλώς» γιος του Δαβίδ;