Διάβασα πρόσφατα έναν ισχυρισμό που, με αφορμή τον τραγικό θάνατο ενός ιερέα, κατέληγε περίπου στο εξής συμπέρασμα: αφού ένας άνθρωπος του Θεού σκοτώθηκε μέσα στον ναό και μάλιστα από ένα θρησκευτικό σύμβολο, τότε κατέρρευσε το χριστιανικό αφήγημα περί θείας προστασίας.

Το επιχείρημα ακούγεται δυνατό. Μόνο που απαντά σε έναν Χριστιανισμό που ο ίδιος ο Χριστιανισμός ποτέ δεν δίδαξε.

Πότε ακριβώς υποσχέθηκε ο Χριστός ότι όποιος Τον πιστεύει δεν θα αρρωστήσει, δεν θα υποφέρει, δεν θα αδικηθεί και δεν θα πεθάνει τραγικά;

Μάλλον το αντίθετο είπε.

Ο ίδιος ο Χριστός δεν κατέβηκε από τον Σταυρό. Οι Απόστολοί Του δεν έζησαν προστατευμένοι από κάθε κίνδυνο. Ο Πέτρος σταυρώθηκε, ο Παύλος αποκεφαλίστηκε, ο Στέφανος λιθοβολήθηκε. Οι πρώτοι χριστιανοί γνώρισαν διωγμούς, φυλακές και μαρτύρια.

Αν, λοιπόν, ο βίαιος θάνατος ενός πιστού αποδεικνύει ότι ο Χριστιανισμός είναι ψεύτικος, τότε ο Χριστιανισμός θα είχε «διαψευστεί» ήδη από τον πρώτο αιώνα.

Κι όμως, γεννήθηκε ακριβώς μέσα σε αυτή την πραγματικότητα.

Το λάθος βρίσκεται αλλού: συγχέουμε τη θεία προστασία με τη σωματική αθανασία.

Πιστεύουμε, δηλαδή, ότι αν υπάρχει Θεός, ο πιστός πρέπει να βρίσκεται κάτω από έναν αόρατο προστατευτικό θόλο: να μη συμβεί ατύχημα, να μην εμφανιστεί καρκίνος, να μην πέσει ένα δέντρο, να μην έρθει ένας σεισμός, να μην τον σκοτώσει κάποιος.

Αλλά αυτό δεν είναι το Ευαγγέλιο.

Ο Χριστός δεν ήρθε για να καταργήσει προσωρινά τον βιολογικό θάνατο. Ήρθε για να νικήσει τον θάνατο διά της Αναστάσεως.

Γι’ αυτό και το κέντρο της χριστιανικής πίστεως δεν είναι ένας άνθρωπος που γλίτωσε τον θάνατο.

Είναι ένας Θεός που πέρασε μέσα από τον θάνατο και αναστήθηκε.

Υπάρχει μάλιστα μια παράξενη αντίφαση στο επιχείρημα: «Ένας ξύλινος Χριστός σκότωσε τον ιερέα, άρα κατέρρευσε η πίστη».

Μα ο ξύλινος Εσταυρωμένος δεν είναι ο Θεός.

Είναι εικόνα. Είναι ύλη. Ξύλο. Όπως ένα καντήλι μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιά, μια καμπάνα μπορεί να πέσει και ένας ναός μπορεί να καταρρεύσει σε έναν σεισμό. Ο Χριστιανός δεν πιστεύει ότι τα ιερά αντικείμενα παύουν να υπακούουν στους φυσικούς νόμους.

Ο Σταυρός δεν είναι φυλαχτό μαγικής προστασίας.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η βαθύτερη παρεξήγηση.

Η πίστη δεν λέει:

«Δεν θα πεθάνεις».

Λέει:

«Ακόμη κι αν πεθάνεις, ο θάνατος δεν είναι το τέλος σου».

Ο ίδιος ο Χριστός το είπε συγκλονιστικά μπροστά στον τάφο του Λαζάρου:

«Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται».

Προσέξτε: δεν είπε «ο πιστεύων εις εμέ δεν θα πεθάνει».

Είπε «καν αποθάνῃ».

Ακόμη κι αν πεθάνει.

Επομένως ένας ιερέας που πεθαίνει τραγικά δεν αποτελεί διάψευση του Ευαγγελίου. Όπως δεν αποτέλεσε διάψευση ο αποκεφαλισμός του Ιωάννου του Προδρόμου. Όπως δεν αποτέλεσε διάψευση ο λιθοβολισμός του Στεφάνου. Όπως, πάνω απ’ όλα, δεν αποτέλεσε διάψευση ο ίδιος ο Γολγοθάς.

Το μεγάλο ερώτημα του Χριστιανισμού δεν είναι:

«Γιατί ο Θεός δεν εμπόδισε αυτόν τον άνθρωπο να πεθάνει;»

Το βαθύτερο ερώτημα είναι:

«Είναι ο θάνατος το τέλος του ανθρώπου;»

Εκεί κρίνονται όλα.

Και βέβαια ο άνθρωπος έχει κάθε δικαίωμα να απαντήσει: «Δεν πιστεύω στην Ανάσταση». Αυτό είναι μια σοβαρή θέση και μπορεί να συζητηθεί φιλοσοφικά, ιστορικά και θεολογικά.

Αλλά είναι διαφορετικό από το να λέμε:

«Ένας πιστός πέθανε, επομένως αποδείχθηκε ότι ο Χριστιανισμός είναι ψέμα».

Γιατί ο Χριστιανισμός ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι οι πιστοί δεν πεθαίνουν.

Ισχυρίστηκε κάτι πολύ πιο τολμηρό:

ότι ο θάνατος δεν μπορεί να τους κρατήσει για πάντα.

Και γι’ αυτό η εικόνα ενός νεκρού ιερέα δεν αποτελεί το τέλος του χριστιανικού αφηγήματος.

Το χριστιανικό αφήγημα, άλλωστε, αρχίζει να γίνεται πραγματικά συγκλονιστικό ακριβώς μπροστά σε έναν Τάφο.

Και η τελευταία του λέξη δεν είναι «θάνατος».

Είναι: Χριστός ανέστη